درس هفتم- هپاتیتهای ویروسی

Published in کارگاه

S7 -Hepatitisهپاتيت يك بيماري شايع است كه در اثر انواع ويروس ها، داروها، الكل و جايگزيني بافت چربي و ... در كبد و به علت التهاب كبد ايجاد مي شود. هپاتيت به دو نوع حاد و مزمن تقسيم مي گردد. هپاتيت هاي ويروسي جزء علل مهم درگيري كبد مي باشند،

يكي از عوامل مهم هپاتيت هاي ويروسي، هپاتيت ب مي باشد. اهميت هپاتيت ب، شيوع زياد اين بيماري و همچنين عوارض مهم كبدي و خارج كبدي است. هپاتيت ب يك مشكل مهم بهداشت عمومي در سراسر دنيا است و در حال حاضر سه چهارم مردم دنيا در نواحي با شيوع بالاي آلودگي هپاتيت ب زندگي مي كنند و حدود يك ميليون نفر در سال به علت عوارض حاد عفونت هپاتيت ب و همچنين عوارض مزمن آن نظير سيروز فوت مى كنند. سير بيماري از يك عفونت حاد تا يك بيماري مزمن، متفاوت مي باشد. معمولاً موارد حاد عفونت با هپاتيت ب، سير خود محدود شونده اي دارد و 1 تا 2 درصد از موارد حاد منجر به هپاتيت برق آسا مي گردد كه در 30 تا50 درصد موارد منجر به مرگ بيمار مي گردد. نوع مزمن هپاتيت ب نيز از يك عفونت بدون علامت تا هپاتيت مزمن علامت دار، سيروز و سرطان هپاتوسلولر متغير مي باشد.

اختلاف در ميزان ناقلين هپاتيت ب در مناطق مختلف عمدتاً مربوط به سن ابتلاء مي باشد و سن بيمار رابطه معكوس با ميزان مزمن شدن بيماري دارد. به عنوان مثال ميزان پيشرفت بيماري از عفونت حاد هپاتيت ب به عفونت مزمن در عفونت هاي دوره نوزادي در حدود 90 درصد مي باشد و اين ميزان در سن 1 تا 5 سالگي به 20 تا 50 درصد مي رسد. در مناطقي از دنيا كه شيوع هپاتيت ب كم است، شايع ترين سن ابتلاء در نوجوانان و بالغين جوان مي باشد. در اين مناطق عمده ترين راه هاي انتقال شامل روابط جنسي، تزريق خون يا فرآورده هاي خوني آلوده، اعتياد تزريقي و استفاده از سرنگ و سوزن مشترك و تزريقات نامطمئن مي باشد. در اين مناطق واكسيناسيون سبب كاهش ابتلاء در كودكان شده است. به نظر مي رسد انجام واكسيناسيون در بالغين با احتمال ابتلاء بيشتر مي تواند انتقال و شيوع هپاتيت ب را كاهش دهد.

در نواحي آندميك، الگوي انتقال و ميزان مزمن شدن بيماري متفاوت مي باشد. در اين مناطق، عفونت با هپاتيت B در شيرخواران و كودكان عمدتاً در اثر انتقال از مادر به کودک و يا به علت تماس نزديك با كودكان آلوده ايجاد مي شود. البته ساير راه هاي انتقال نظير تماس با خون آلوده، سوزن آلوده و تزريق هاي غيرايمن نيز مهم مي باشند.

بطور كلي سه چهارم از جمعيت دنيا در مناطقی با آلودگي بالا زندگي مي كنند و حدود 90 درصد از ناقلين سالم در مناطق در حال توسعه و يا توسعه نيافته زندگي مي كنند.

روش هاي انتقال هپاتيت B :

روش غالب انتقال هپاتيت B در نقاط مختلف دنيا متفاوت است. مهمترين راه انتقال هپاتيت B در مناطق با شيوع بالا انتقال از مادر به جنين و در مناطق با شيوع متوسط، انتقال از فرد آلوده (افقي) در دوران كودكي و نوجواني و درمناطق با شيوع كم، روابط جنسي غيرمطمئن و مصرف داروهاي تزريقي در بالغين است.

1. انتقال از مادر به جنين یا انتقال عمودی:

يکي از روشهاي انتقال هپاتيت B، انتقال ويروس از مادر به جنين است که ممكن است طي بارداري (بسيار نادر است)، هنگام زايمان و يا بعد از آن اتفاق بيفتد. بطور كلي احتمال انتقال ويروس از مادر به كودك با نحوه تقسيم و فعاليت ويروس رابطه مستقيم دارد. ميزان انتقال هپاتيت B از مادر به جنين در صورت مثبت بودن HBeAg بيش از 90 درصد است و لذا انجام تست HBsAg در مراحل اوليه حاملگي توصيه مي شود. در زنانى كه در معرض خطر بيشترى قرار دارند (مثل همسران معتادان تزريقى و ...)، اين تست بايد در ماه هاي آخر حاملگي تكرار گردد. نوزادان به دنيا آمده از مادران ناقل بايد در بدو تولد واكسينه شده و HBIG دريافت نمايند. از اين طريق احتمال آلوده شدن نوزاد به شدت كاهش مي يابد.

2.انتقال به سایر روشها و یا انتقال افقي:

به ساير روشهاي انتقال، غير از انتقال از طريق مادر به کودک انتقال افقي گفته مي شود. احتمال انتقال هپاتيت B از طريق تماس جنسى، استفاده از سرنگ و سوزن آلوده، خراش هاي پوستي يا مخاطي بخصوص در كودكان طى تماس هاي نزديك بدني و تماس هاى غيرمستقيم مثل خالكوبى و ... وجود دارد. هپاتيت B مي تواند در خارج از بدن به مدت طولاني زنده بماند، لذا احتمال آلودگي در تماس با وسايلي نظير مسواك، تيغ و حتي اسباب بازي آلوده با خون وجود دارد. در زير اين روشهاي انتقال توضيح داده مي شوند.

تزريق خون و فرآورده هاي خوني:

تزريق خون و تماس با خون آلوده يك روش مهم در انتقال هپاتيت B مي باشد. البته با بررسي خون هاي اهدايي از نظر HBsAg و anti HBc ميزان انتقال هپاتيت B به دنبال تزريق خون كاهش قابل ملاحظه اي پيدا كرده است. بيماراني نظير افراد مبتلا به هموفيلي و تالاسمي كه نياز به تزريق خون مكرر دارند، در معرض خطر بيشتري از نظر ابتلاء به هپاتيت B هستند.

تماس هاي جنسي:

انتقال از طريق تماس هاي جنسي، مهمترين روش انتقال در كشورهاي توسعه يافته مي باشد. به نظر مي رسد كه 50 درصد از موارد هپاتيت حاد در آمريكا به علت انتقال از طريق تماس هاي جنسي نامطمئن بوجود مي آيد. لذا آموزش عمومي جامعه در مورد پايبندي به خانواده و استفاده از وسايلي نظير كاندوم در حين آميزش اهميت بسزايي در كنترل هپاتيت B دارد.

انتقال از طريق تزريق وريدي دارو و مواد مخدر:

در این مورد، انتقال هپاتيت ب معمولاًً در اثر استفاده از سرنگ ها و سوزن هاي مشترك در معتادين تزريقي اتفاق مي افتد و احتمال آلودگي همزمان با چند ويروس نظيرHIV،HCV، و هپاتيت ب نيز از اين طريق وجود دارد. روش هايي نظير طب سوزني و خالكوبي نيز نقش قابل توجهي درانتقال هپاتيت ب دارند.

Attachments:
Download this file (S7-Hepatitis .pdf)S7-Hepatitis .pdf[اسلایدهای درس هفتم : هپاتیت]4464 kB