نقش روحانیان در مواجهه با ایدز

Published in ایدز

کتاب روحانیان و ایدز"ما روحانیون برای مواجهه با ایدز چه می توانیم بکنیم؟"

این نام یکی از انتشارات یونیسف ایران و شرکای آن است که در آبان‌ماه سال 86 در اختیار عموم قرار گرفت. این کتاب که در راستای برنامه کشوری ایدز می‌باشد  با همکاری علمای مذهبی تهیه شده و تمرکز آن بر خط مشی اسلامی در پیشگیری از  اچ‌آی‌وی/ایدز است.

کتاب " ما روحانیون برای مواجهه با ایدز چه می‌توانیم بکنیم؟" توسط آقای دکتر حسام‌الدین آشنا، عضو هیئت علمی دانشگاه امام صادق با کسب نظر کارشناسان دانشگاه مفید، مدرسه علمی قم، سازمان تبلیغات اسلامی و سازمان بهزیستی نوشته شده  است. تمامی ارقام و آمار این کتاب توسط مرکز مدیریت بیماری‌های وزارت بهداشت فراهم شده و متن آن توسط کارشناسان مورد بازبینی قرارگرفته است تا اطمینان حاصل شود  که انگ و تبعیض نسبت به افرادی که با اچ‌آی‌وی زندگی می‌کنند در آن وجود ندارد.

این کتاب 100 صفحه‌ای توضیح می‌دهد که چگونه هر مسلمان باید به عنوان وظیفه شرعی خود اطلاعاتی را در زمینه اچ‌آی‌وی و ایدز که یک بیماری رفتاری است و سلامت فرد و  اجتماع را تهدید می‌کند، کسب کند. همچنین منظر اسلام را در این زمینه مطرح می‌کند به این گونه که ایدز تنبیه الهی برای گنهکاران نیست بلکه بعنوان مشکل اجتماعی-رفتاری است.

بخش کلیدی این کتاب به توصیه‌هایی به روحانیون اختصاص دارد که در برخورد با افرادی که با اچ‌آی‌وی زندگی می‌کنند یا در معرض خطر هستند چه باید کرد. دراین کتاب آمده است هنگامی که روحانیون درباره راه های پیشگیری از این بیماری در جامعه صحبت می‌‌کنند بر کدامیک از ارزشهای اجتماعی باید تاکید کنند و آنها را تشویق می‌کند که هرچه بیشتر حمایت و توجه را در بین جوامع ترویج کنند.

اگرچه به نظر میرسد گروه هدف این کتاب روحانیان هستند اما از نظر نویسنده این کتاب می‌تواند مرجع خوبی  باشد برای تمامی آنهایی که به نحوی در ارائه خدمات مربوط به امور اجتماعی و تغییر رفتاری مشارکت می کنند از جمله پزشکان، مددکاران اجتماعی، روانشناسان و رسانه‌ها.

گزیده‌ای از کتاب:

نبايد با تكذيب گستره دامنه بيماري و تلاش برای پنهان سازی آن و يا با قضاوت و ارزشگذاري در مورد مبتلايان، باعث گسترش بيماری،ايجاد ديد منفی و بدنام سازی افراد شد. هنگامي كه افراد در مورد بيماريشان احساس تهديد و يا شرم كنند، تلاش براي پيشگيري و يا درمان بسيار مشكل می‌شود. اين خود باعث می‌شود که بيماری به صورت نهانی و زيرزمينی گسترش يابد.

برای يافتن  ديدگاهي اسلامي در مورد ايدز پاسخگويی به چند سؤال مهم، راهگشا و ضروری است:  

آيا ايدز يك مجازات الهی است و مبتلا  به ايدز گناهكار است؟

خداوند نظام آفرينش را در جهت تكامل، سعادت  و رشد انسان هدايت کرده یو مصائب و ناگواری‌ها نيز جزئي جدانشدنی از اين نظام هستند كه می‌توانند هر دو كاركرد تربيتی و تنبيهی را داشته باشند .

قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): إِنَّ الْبَلَاءَ لِلظَّالِمِ أَدَبٌ وَ لِلْمُؤْمِنِ امْتِحَانٌ وَ لِلْأَنْبِيَاءِ دَرَجَةٌ وَ لِلْأَوْلِيَاءِ كَرَامَةٌ( جامع ا لاخبار، ص13.1)

گرفتاری برای ظالم تاديب، برای مومن آزمايش، برای انبيا رتبه و برای اوليا کرامت است.

در برخی موارد ابتلا ،ايدز نيز مي تواند اثر وضعی بعضي گناهان به حساب آيد كه نه تنها افراد خاطی را مبتلا می‌كند، بلكه دامنه شيوع آن تمامي افراد جامعه را تهديد می‌كند. اما در صورتي كه بلايی تعميم يافت و همگان را مورد تهديد قرار داد، ديگر نمی‌توان آن بلا را در موردیهمه مبتلايان ، نشان مجازات و غضب الهي دانست بلكه می‌بايد آن عده از افرادی را كه بدون تقصير و يا گناهي مبتلا شده‌اند "قربانی" قلمداد نمود و به ياري آنان شتافت. لذا شايسته است كه با اين افراد با شفقت و دلجويي برخورد شود.

علاوه بر اين، حتي در مواردی كه ابتلای به اين بيماری اثر مستقيم عملی خطاکارانه باشد، فرد خاطی به جز مجازات تعيين شده از طرف شارع مقدس، به هيچ نحو نبايد مورد اتهام و يا تحقير قرار گيرد و نمي توان او را به دليل عمل گناهكارانه( كه از آن توبه نموده يا به خاطر آن مجازات شده است) طرد نمود، بلكه او به دليل بيماری دارای حقوقی است و بايد مورد حمايت اطرافيان و حتي حكومت اسلامي قرار گيرد تا دامنه بيماری، ناخواسته گسترش پيدا نكند.

آيا روحاني يك قاضي است و اعتراف لازم است؟

از ديدگاه اخلاقی و با توجه به آموزه های اسلامی، نگرش ما نسبت به اطرافيان و اعضای جامعه بايد مثبت و عاری از سوء ظن باشد.سوءظن از آفات ايمان به حساب می‌آيد.

قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع):ضَعْ أَمْرَ أَخِيكَ عَلَى أَحْسَنِهِ (كافى، ج2، ص362)

کارهای برادرت را به بهترين وجه برداشت کن

از ديدگاه فقهی نيز رفتار ديگران را می‌بايد حمل بر صحت كرد. آنچه مسلم است، اقرار به گناه جز در برابر خدا توسط شخص گناهكار امری مذموم است و هيچ مرجعی نمی‌تواند در مورد مسائلی كه در آن حق‌الناس وجود ندارد، فرد را وادار به اقرار نمايد.  اگر فردي به بيماري ايدز مبتلا شد، از نقطه نظر فقه اسلامی لزومي ندارد طريقه ابتلای خود را به اين بيماري فاش نمايد  و مشاور نيز نمی‌تواند  او را الزام به اقرار نمايد.

حتي در صورتی كه فرد از طريق روابط نامشروع مبتلا شده باشد، تنها با چهار بار اقرار نزد قاضی است كه حد در مورد او جاری می‌گردد . از طرف ديگر در صورتی كه فرد قبل از اقامه بينه، توبه كند حد ساقط می‌شود وحتی اگر بعد از اقامه بينه نيز توبه نمايد، بنا به قولی، قاضی می‌تواند حد را جاری نکند .

 با توجه به:

  •                 مذموم بودن اقرار به گناه و ارجحيت توبه در پيشگاه خداوند
  •                 نحوه اقرار به گناه
  •                 امكان عفو فرد خاطی توسط قاضی

مشاوره گناهکار مبتلا با روحانی، هيچ گونه عواقب جزايی براي او دربر نخواهد داشت.


 

Attachments:
Download this file (Rohanion against HIV AIDS (P 1 - 100) and cover Finalized.pdf)Rohanion against HIV AIDS (P 1 - 100) and cover Finalized.pdf[کتاب روحانیان و ایدز]1391 kB