کتاب مصورسازی در فعالیتهای مشارکتی

Published in یادگیری مشارکتی

VIPP Cover021بسياري از كارگاه‌ها، سمينارها و جلسات آموزشي اساساً مقولاتي رسمي هستند كه در آن‌ها شركت‌كنندگان ملزم به شنيدن تعداد زيادي سخنراني از پشت چند رديف صندلي هستند و روابط در ميان آن‌ها به‌صورت سلسله مراتبي است. سخنرانان اغلب موضع خاصي در مورد موضوعات دارند و سعي مي‌‌كنند ديدگاه‌ها و اطلاعات خود را به‌وسيله سخنراني به شنوندگان منتقل كنند، و با استفاده از شوخ‌طبعي و گيرايي فردي مستمعين را پذيرا نگه دارند. جلسات بحث و گفتگو نيز اغلب شامل يك سري ديگر سخنراني رسمي و تبادل نظرهاي ناچيز مي‌باشد. در چنين شرايطي، بسياري از مطالب را شنوندگان نمي‌گيرند. اما در طي چند دهه گذشته، اهميت فرايندهاي مبتني بر مشاركت در وقايع گروهي تشخيص داده شده‌است. مصورسازي در برنامه‌هاي مشاركت‌محور (VIPP)[1] تلاشي است براي تغيير فرهنگ حاكم بر سمينارها. VIPP  تركيبي خلاق از روش‌هاي مشاركت‌محورِ حاصل از 25 سال تجربه در آموزش بزرگسالان و توسعه آن مي‌باشد. VIPP برخواسته از دو مكتب فكري مي‌باشد: 1) نهضت‌هاي مردمي و مشاركتي آمريكاي لاتين كه توسط افرادي مانند پائولو فرري و اورلاندو فالس بوردا[2] پايه‌گذاري، و 2) روش متا‌پلان (فرا برنامه[3]) كه توسط ابرهارد شنل[4] و تيمش در دهه 1970 در آلمان ابداع شدند. مورد دوم در دهه 1980 توسط "بنياد آلماني توسعه بين‌المللي" در كارهاي مربوط به توسعه به‌كار گرفته‌شد. VIPP در فاصله ميان سالهاي 1991 تا 1993 توسط "برنامه ارتباطات و اطلاعات يونيسف" در بنگلادش، با همكاري دكتر هرمان‌ تيلمن و دكتر ماروجا سالاس، و بخش "آموزش مربيان يونيسف" در نيويورك و مربي با تجربه نپالي دوبير بانيت، تدوين شد.

VIPP مجموعه‌اي است از تكنيك‌هايي كه به‌منظور تشويق افراد تحصيل‌كرده به مشاركت و همكاري با كارشناسان سازمان‌هاي دولتي و غيردولتي و همكارانشان تهيه شده است. البته از آن در سطوح پايين نيز مي‌توان به‌منظور آموزش افراد براي كار در سطح جامعه استفاده كرد. در فرايندهاي VIPP، از روش‌هاي مشاركت‌محور متعدد استفاده مي‌شود: استفاده از كارت، بحث‌هاي مصور، بارش افكار، مناظره و نقاشي. شركت‌كنندگان تمرين‌هاي متنوعي، از بحث در جلسه عمومي گرفته تا كار در گروه‌هاي كوچك يا بزرگ تا انجام فعاليت‌هايي كه ممكن است حتي آن‌ها را به خارج از اتاق نيز بكشاند انجام مي‌دهند و در تمام مدت فعال و خلاق باقي مي‌مانند.

از بازي‌ها و تمرين‌ها مي‌توان براي شكستن فضاي سرد و بي‌روحِ اول جلسه، شناخت شركت‌كنندگان از يكديگر، تغيير سرعت، و درگير كردن افراد در كارهاي مولد و پويايي گروه استفاده كرد. بازي‌ها و تمرين‌هاي تعاملي، هم نشاط آورند و هم باعث افزايش يادگيري گروهي مي‌شوند.

این کتاب با ترجمه اینجانب و دکتر الهه میرزایی به چاپ سپرده شده است. مشخصات آن در سایت کتابخانه ملی ایران اینجاست.

فهرست محتویات و فصل اول ضمیمه شده است. (برای اعضای سایت)


 [1] - Visualization in Participatory Programs (VIPP)

 [2] - Paulo Freire, Orlando Fals Borda

 [3] - Metaplan,   

 [4] - Eberhard Shnelle

 

Attachments:
Download this file (VIPP TOC w chapter 1.pdf)VIPP TOC w chapter 1.pdf[فهرست و فصل اول]245 kB